•بخشِ ۲۰-۷ به تابلوهایی میپردازد که در محوطهیِ مجتمعهایِ ساختمانی قرار میگیرند و پیامِ آنها ضرورتاً ایمنی نیست، بلکه نحوهیِ طراحی/ساخت/نصبِ آنها باید شرایطِ ایمن را در محوطه تأمین کند؛ رعایتِ این مقررات برایِ چنین تابلوهایی الزامی است.
•همهیِ تابلوهایِ تبلیغاتی و معرفِ کاربری و شخصی، بهجز مواردِ ذکرشده تحتِ عنوانِ «تابلوهایِ بینیاز از جواز»، برایِ نصب در محل محتاجِ اخذِ مجوزِ تابلو هستند. هرگونه تغییرِ بعد از ساخت و نصب باید کاملاً منطبق بر مشخصاتِ تعیینشده در مجوز باشد؛ هر تغییرِ مغایر نیازمندِ اطلاع/اجازهیِ مسئولین یا تجدیدِ مجوز است.
•دارندهیِ تابلو (کسی که مجوز به نامِ اوست) مسئولِ تابلو و نگهداریِ آن در شرایطِ منطبق با جواز است؛ در غیابِ او این مسئولیت به مالکِ ملک/مسئولِ ساختمان احاله میشود. به کاربریهایی که از نظرِ قوانینِ کشور اجازهیِ استقرار ندارند، مجوزِ تابلو داده نمیشود.
•در مجتمعهایِ ساختمانی که به درخواستِ هیأتِ مدیره و تصویبِ مسئولینِ ذیربط، محلهایِ خاصی برایِ نصبِ تابلوها در نظر گرفته میشود، تبعیت از مشخصاتِ مصوب برایِ کلیهیِ دارندگانِ تابلو الزامی است.
•در محوطهها و ساختمانهایِ با ارزشِ تاریخی، تابلوها باید بر اساسِ ضوابطِ طرحهایِ توسعهیِ شهری یا میراثِ فرهنگی، ورایِ این مقررات، طراحی شوند: الف) خدشهدار نشدنِ شخصیت و هویتِ بافت و معماریِ باارزش؛ ب) تقلیلِ تأثیرِ وجودیِ تابلوها رویِ نما به حداقلِ ممکن از طریقِ محدودیتِ ابعاد، هماهنگیِ رنگ/شکل با نما، و تطابقِ محلِ نصب با تقسیماتِ نمایِ ساختمان.