درسنامه — ضوابط کلی استفاده از علائم ایمنی کلامی و با حرکات دست

خلاصه‌یِ بندهایِ ۲۰-۳-۱۳ و ۲۰-۳-۱۴، مستقیماً از متنِ رسمیِ مبحث.

ضوابطِ کلیِ استفاده از علائمِ ایمنیِ کلامی (۲۰-۳-۱۳)

•ارائه‌کنندگانِ علائمِ ایمنیِ کلامی باید آگاهیِ کافی از زبانِ استفاده‌شده داشته و آن را به‌درستی تلفظ و درک کنند.

•ارتباطِ کلامی بینِ پیام‌دهنده و یک یا چند شنونده باید کوتاه باشد، با گروهی از کلمات یا حتی‌الامکان با تک‌کلماتِ مندرج در جدولِ ۲ (شروع، ایست، پایان، بالا، پایین، جلو، عقب، راست، چپ، خطر، سریع).

•پیام‌ها باید مختصر، ساده و واضح باشند، و مهارتِ ارتباطِ کلامیِ پیام‌دهنده و قابلیتِ شنونده‌یِ پیام باید طوری هماهنگ باشد که ارتباط به‌نحوِ مناسبی برقرار شود.

•ارتباطِ کلامی می‌تواند به‌صورتِ مستقیم (با صدایِ گوینده) یا غیرمستقیم توسطِ صدایِ ضبط‌شده‌یِ انسان یا صدایِ مصنوعی پخش شود.

ضوابطِ کلیِ استفاده از علائمِ ایمنی با حرکاتِ دست (۲۰-۳-۱۴)

•علائمِ ایمنیِ حرکاتِ دست برایِ هدایت‌کردنِ حرکاتِ وسایلِ نقلیه و دستگاه‌هائی چون جرثقیل‌ها — که ممکن است خطرساز باشند — به‌کار می‌روند. علائم باید دقیق، ساده، سهل‌الاجرا و قابلِ‌درک باشند.

•باید اطمینان حاصل شود که علامت‌دهنده آگاهیِ کامل به علائمِ حرکتیِ دست داشته و آموزشِ لازم را دیده باشد؛ اگر علائمِ شکلِ ۱۱ کفایت نکند، می‌توان از علائمِ توافق‌شده‌یِ تکمیلی استفاده کرد که باید در همه‌یِ قسمت‌ها به‌صورتِ یکسان به‌کار روند و کارکنانِ ذی‌ربط با آن آشنا باشند.

•علامت‌دهنده باید در موقعیتی قرار گیرد که تسلطِ کافی بر عملیات داشته و توسطِ کلیه‌یِ مخاطبین دیده شود، ولی خودش در معرضِ خطرِ ناشیِ از انجامِ آن عملیات قرار نگیرد؛ وظیفه‌یِ او منحصراً هدایتِ عملیات و انجامِ اقداماتِ لازم برایِ ایمنیِ افرادِ حاضر است.

•در بعضی موارد ممکن است نیاز به نیرویِ کمکی/علامت‌دهنده‌یِ دیگری برایِ هماهنگیِ عملیات باشد؛ در این حالت باید اطمینان حاصل شود که شخصِ دریافت‌کننده‌یِ علائم، از یک علامت‌دهنده پیروی می‌کند، مگر در حالت‌هایِ خاصِ از‌پیش‌هماهنگ‌شده.

•چنانچه انجام‌دهنده‌یِ عملیات قادر به ادامه‌یِ اجرایِ کار به‌نحوِ مطلوب و ایمن نباشد، کل عملیات باید تا زمانِ دریافتِ دستوراتِ بعدی متوقف شود.

•چنانچه شرایطِ جوی به‌نحوی باشد که نور کم شود یا کاهشِ دید پدید آید، لازم است علامت‌دهنده از لباس‌هایِ بازتابِ نور یا خودنور استفاده کند؛ استفاده از وسایلی مانندِ راکت یا بازوبندهایِ شب‌رنگ نیز برایِ درک و شناساییِ بهترِ علائم توصیه می‌شود.

•شکلِ ۱۱ (علائمِ کلی‌یِ پایه‌یِ حرکاتِ دست): شروعِ فرمان (دو بازو کاملاً باز، ۱۸۰ درجه، کفِ دست‌ها رو به جلو)؛ توقف (بازویِ راست به‌سمتِ بالا، کفِ دست رو به جلو)؛ پایانِ کلِ عملیات (دو دست در حوالیِ سینه چفت شوند). حرکاتِ عمودی: بالابردن (بازویِ راست به‌سمتِ بالا با حرکتِ دایره‌ایِ آهسته)؛ پائین‌آوردن (بازویِ راست به‌سمتِ پایین با حرکتِ دایره‌ایِ آهسته)؛ فاصله‌یِ عمودی (فاصله‌یِ بینِ دو دست). حرکاتِ افقی: حرکت به جلو/عقب (دست‌هایِ خم‌شده با حرکتِ ساعد)؛ راست/چپ (دستِ کشیده به‌سمتِ پهلو)؛ فاصله‌یِ افقی. علامتِ خطر: توقفِ اضطراری با هر دو دستِ بالا و کفِ دست‌ها رو به جلو.

جدولِ مرورِ سریع

مرجعِ کلماتِ استانداردِ کلامیجدولِ ۲ (شروع، ایست، پایان، بالا، پایین، جلو، عقب، راست، چپ، خطر، سریع)

انواعِ ارتباطِ کلامیمستقیم (صدایِ زنده) یا غیرمستقیم (صدایِ ضبط‌شده/مصنوعی)

کاربردِ اصلیِ علائمِ حرکاتِ دستهدایتِ وسایلِ نقلیه و دستگاه‌هایی چون جرثقیل

مرجعِ شکلِ پایه‌یِ حرکاتِ دستشکلِ شماره‌یِ ۱۱

علامتِ «توقفِ اضطراری» با دستهر دو دست بالا، کفِ دست‌ها رو به جلو

تجهیزاتِ توصیه‌شده برایِ علامت‌دهنده در دیدِ کملباس/بازوبند/راکتِ بازتاب‌نور یا خودنور

چه کسی باید تنها مرجعِ دستورِ عامل باشدیک علامت‌دهنده، مگر در حالاتِ از‌پیش‌هماهنگ‌شده

برو به آزمونِ همین فصل