مبحث ۲۱ — پدافند غیرعامل
درسنامه — انهدام پیشرونده
خلاصه‌یِ بندهایِ ۲۱-۶، مستقیماً از متنِ رسمیِ مبحث.
کلیات و رهیافت‌هایِ طراحی
•انهدامِ پیشرونده، گسترشِ شکستِ موضعی از عضوی به عضوِ دیگر است که منجر به فروریزشِ کلِ سازه یا قسمتِ اعظمِ آن می‌شود. روالِ جاری برایِ طراحیِ سازه در مقابلِ انفجار، طراحی در مقابلِ تخریبِ موضعیِ عناصرِ جبهه‌یِ مقابلِ موج (طبقِ فصل‌هایِ ۳ تا ۵) است؛ در صورتِ عدمِ تحقق، روشِ دیگر، پذیرشِ تخریب‌هایِ موضعی و اندیشیدنِ تدبیری برایِ جلوگیری از گسترشِ آن به بخش‌هایِ دیگرِ سازه است.
•دو رهیافتِ کلی برایِ طراحی در مقابلِ انهدامِ پیشرونده وجود دارد: «روشِ مستقیم» — که خود شاملِ «روشِ مسیرِ جایگزین» (ایجادِ مسیرِ جایگزین پس از انهدامِ موضعی) و «روشِ ظرفیتِ ویژه» (تأمینِ ظرفیتِ کافیِ اعضایِ مجاورِ انفجار) است — و «روشِ غیرمستقیم»، که شاملِ دستوراتِ تجویزیِ «روشِ مقاومتِ کلافی» برایِ ایجادِ حداقل مقاومتِ پایه است.
انتخابِ روشِ طراحی بر اساسِ گروهِ ساختمانی
•برایِ ساختمان‌هایِ گروهِ ۱، باید علاوه بر مقاومتِ کلافیِ افقی و قائم، شرایطِ روشِ مسیرِ جایگزین نیز تأمین شود. برایِ اطمینان از پاسخِ شکل‌پذیرِ ستون‌هایِ خارجیِ طبقه‌یِ همکف، مقاومتِ برشیِ آن‌ها باید بزرگ‌تر از نیرویِ برشیِ نظیرِ تشکیلِ مفصلِ پلاستیک در دو انتهایِ ستون‌ها باشد. هم‌چنین چشمه‌هایِ کف‌ها و بام باید جداگانه برایِ فشارِ رو-به-بالایِ خالص، مساویِ وزنِ دال به‌علاوه‌یِ نصفِ بارِ زنده، طراحی شوند. استفاده از این روش برایِ ساختمان‌هایِ گروهِ ۲ توصیه‌یِ اکید است.
•توصیه می‌شود برایِ ساختمان‌هایِ گروهِ ۳، هر دو مقاومتِ کلافیِ افقی و قائم تأمین شود؛ در صورتِ عدمِ تأمینِ مقاومتِ کلافیِ قائم، می‌توان از روشِ مسیرِ جایگزین استفاده کرد.
•به‌دلیلِ تأثیرِ سریعِ بارها، برایِ محاسبه‌یِ ظرفیتِ اعضا و کلاف‌ها، از مقاومتِ افزایش‌یافته‌یِ مصالح (SIF) استفاده می‌شود.
ضوابطِ روشِ مقاومتِ کلافی
•در هر سازه‌یِ قابی باید پنج نوع کلاف تعبیه گردد: کلاف‌هایِ داخلی، کلاف‌هایِ محیطی، کلاف‌هایِ افقی به ستون‌ها یا دیوارهایِ خارجی، کلاف‌هایِ ستونِ گوشه، و کلاف‌هایِ قائم.
•کلاف‌هایِ داخلی در ترازِ کف‌ها و بام، در دو امتدادِ متعامد، باید به‌صورتِ مستقیم و پیوسته از یک لبه تا لبه‌یِ مقابل امتداد داشته و به کلاف‌هایِ محیطی مهار شوند؛ کلاف‌هایِ محیطی باید در محدوده‌یِ عرضِ مشخصی از لبه‌یِ محیط به داخل تعبیه شوند.
•کلاف‌هایِ افقی، ستون‌هایِ خارجی را در ترازِ کف و بام به سازه‌یِ داخلی متصل می‌کنند (لزومی به پیوستگیِ آن‌ها نیست، فقط باید در دو انتها مهار شوند)؛ کلاف‌هایِ افقیِ گوشه، در دو امتدادِ متعامد، ستون‌هایِ گوشه را به سازه‌یِ داخلی متصل می‌کنند.
•برایِ تأمینِ کلاف‌هایِ قائم، ستون‌ها باید از ترازِ فونداسیون تا بالاترین تراز به‌صورتِ ممتد ادامه یابند؛ وصله‌یِ ستون در ارتفاعِ طبقه باید در یک‌سومِ میانیِ ارتفاعِ ستون قرار گیرد. در سازه‌هایِ چندبخشی یا دارایِ درزِ انقطاع، ضوابطِ کلاف‌ها باید در موردِ هر بخش، جداگانه صادق باشد؛ تمامِ مسیرهایِ انتقالِ بار در کلاف‌ها باید مستقیم باشند و تغییرِ جهت در مسیرِ بازشوها مجاز نیست.
•مقاومتِ لازم برایِ کلاف‌ها (داخلی، گوشه/محیطی، افقیِ اتصال، قائم) بر اساسِ روابطی محاسبه می‌شود که بارِ مرده، بارِ زنده، فاصله‌یِ بینِ اعضایِ باربر، و تعدادِ طبقات را در نظر می‌گیرند؛ برایِ محاسبه‌یِ مقاومتِ طرحِ کلاف‌ها، ضریبِ کاهشِ مقاومت منظور می‌شود و کلاف‌ها باید کاملاً وصله شده و در دو انتها کاملاً مهار شوند. آرماتورهایِ تعبیه‌شده برایِ سایر مقاصدِ طراحی نیز می‌توانند بخشی از آرماتورِ لازم برایِ کلاف محسوب شوند.
روشِ مستقیم — روشِ مسیرِ جایگزین
•در این روش، سناریوهایِ مختلف مدنظر قرار می‌گیرد: در هر سناریو، دیوار یا ستونی به‌صورتِ آنی در نقطه‌ای از سازه حذف شده و سازه‌یِ باقی‌مانده برایِ ترکیبِ بارگذاریِ خاص، همراه با ضریبِ افزایشِ مقاومت، تحلیل می‌شود (به روشِ ارتجاعی یا غیرارتجاعی).
•ستون‌هایِ خارجی که باید حذف شوند، در نزدیکِ وسطِ ضلعِ کوچک، نزدیکِ وسطِ ضلعِ بزرگ و گوشه‌هایِ ساختمان انتخاب می‌شوند؛ برایِ ساختمان‌هایِ دارایِ پارکینگِ زیرزمین یا نواحیِ کنترل‌نشده، حذفِ یک ستونِ داخلی نیز لازم است. برایِ دیوارهایِ باربرِ خارجی، طولی معادلِ دو برابرِ ارتفاعِ مفیدِ طبقه باید حذف شود؛ در گوشه‌ها، طولی برابرِ ارتفاعِ مفیدِ طبقه در هر جهت حذف می‌شود.
•برایِ منظورکردنِ اثرِ ضربه‌یِ ناشی از انفجار، بارهایِ مرده در ضریبِ ضربه ضرب می‌شوند و برایِ بارِ زنده، ضریبِ کوچک‌تر از واحد منظور می‌شود (به‌دلیلِ عدمِ احتمالِ حضورِ تمامِ بارِ زنده). ⚠️ به‌منظورِ تعیینِ ظرفیتِ نهاییِ اعضا، مقاومتِ مصالح (بتن و فولاد) باید ۲۵ درصد افزایش داده شود (به‌دلیلِ تأثیرِ سریعِ بارگذاری)؛ ضرایبِ کاهشِ ظرفیت مساویِ ۱ فرض می‌شوند.
نسبتِ تقاضا به ظرفیت (DCR) برایِ نیروهایِ داخلیِ هر عضو تعیین می‌شود. اگر این نسبت برایِ عضوی بیش از ۲ (برایِ ساختمان‌هایِ معمولی) یا بیش از ۱٫۵ (برایِ ساختمان‌هایِ با پلانِ پیچیده) شود، آن عضو قابلِ‌پذیرش نبوده، فرض بر خرابیِ آن است و باید تقویت گردد.
•میزانِ انهدام‌هایِ ناشی از حذفِ ستون باید به کوچک‌ترینِ سه ناحیه محدود شود: دهانه‌هایِ مستقیماً مربوط به ستونِ حذف‌شده، و مساحتِ مشخصی از سقفِ رویِ ستونِ خارجی یا داخلیِ حذف‌شده.
روشِ مستقیم — روشِ ظرفیتِ ویژه
•در برخی موارد، مانندِ ستون‌هایِ گوشه، احتمالِ انهدامِ پیشرونده پس از حذفِ ستون زیاد است. در این موارد، راه‌حلِ منطقی می‌تواند مقاوم‌سازیِ ستونِ گوشه در مقابلِ انفجار، مطابقِ اصولِ مشروحه در فصل‌هایِ ۳ تا ۵ این مبحث باشد — یعنی به‌جایِ فرضِ حذفِ کاملِ عضو (مانندِ روشِ مسیرِ جایگزین)، خودِ عضو با ظرفیتِ ویژه مقاوم‌سازی می‌شود تا اساساً از کار نیفتد.
جدولِ مرورِ سریع
تعریفِ انهدامِ پیش‌روندهگسترشِ شکستِ موضعی از عضوی به عضوِ دیگر که به فروریزشِ کل یا بخشِ اعظمِ سازه می‌انجامد
دو رهیافتِ اصلیِ طراحیروشِ مستقیم (مسیرِ جایگزین / ظرفیتِ ویژه) و روشِ غیرمستقیم (مقاومتِ کلافی)
تعدادِ انواعِ کلافِ لازم در سازه‌یِ قابی۵ نوع: داخلی، محیطی، افقی به ستون/دیوارِ خارجی، ستونِ گوشه، قائم
گروهِ الزام‌آورِ هم‌زمانِ کلاف + مسیرِ جایگزینگروهِ ۱
افزایشِ مقاومتِ مصالح در روشِ مسیرِ جایگزین۲۵ درصد
حدِ مجازِ DCR برایِ ساختمان‌هایِ معمولی۲
حدِ مجازِ DCR برایِ ساختمان‌هایِ با پلانِ پیچیده۱٫۵
راهکارِ روشِ ظرفیتِ ویژه برایِ ستونِ گوشهمقاوم‌سازیِ خودِ ستون در برابرِ انفجار، به‌جایِ فرضِ حذفِ آن
برو به آزمونِ همین فصل