مطالعه و خودآزمونِ مباحث‹مبحث ۷ — ژئوتکنیک و مهندسی پی‹ملاحظات طراحی و شناسایی ژئوتکنیکی زمین‹درسنامه
مبحث ۷ — ژئوتکنیک و مهندسی پی
درسنامه — ملاحظات طراحی و شناسایی ژئوتکنیکی زمین
خلاصه‌یِ بندهایِ ۷-۲، مستقیماً از متنِ رسمیِ مبحث.
اهدافِ شناساییِ ژئوتکنیکی
•داده‌هایِ ژئوتکنیکی باید همواره مبتنی بر گردآوری، انجامِ بررسیِ ژئوتکنیکی و اطلاعاتِ ثبت‌شده باشند و با دقت تفسیر شوند؛ این داده‌ها افزون بر اطلاعاتِ ژئوتکنیکی، شاملِ داده‌هایِ زمین‌شناسیِ عمومی و مهندسی، زمین‌ریخت‌شناسی، لرزه‌خیزی، هیدرولوژی، هیدروژئولوژی و تاریخچه‌یِ ساختگاه می‌شوند.
•شناسایی شاملِ بررسیِ لایه‌بندیِ خاک و خصوصیاتِ مهندسیِ آن، شرایطِ آبِ زیرزمینی، ترازِ سنگِ بستر و سایرِ مشخصاتِ ساختگاه است؛ کسبِ این اطلاعات ضروری و تابعِ نوعِ پروژه و شرایطِ زمین است.
•برنامه‌ریزیِ شناساییِ ژئوتکنیکی باید نیازمندی‌هایِ طراحی، ساخت و تأمینِ عملکردِ سازه‌یِ پیشنهادی را فراهم کند؛ در صورتِ مواجه‌شدن با تغییرِ شرایطِ زمین یا سازه (مانندِ جابه‌جاییِ محلِ سازه یا تغییرِ تعدادِ طبقات)، شناسایی باید متناسب با این تغییرات مجدداً بررسی شود.
سه مرحله‌یِ بررسیِ ژئوتکنیکی
•بررسی‌هایِ ژئوتکنیکی شاملِ سه مرحله‌اند که ممکن است بینِ آن‌ها هم‌پوشانی وجود داشته باشد: بررسی‌هایِ مقدماتی، بررسی‌هایِ طراحی و بررسی‌هایِ کنترلی.
•بررسی‌هایِ مقدماتی با اهدافِ زیر انجام می‌شوند: شناسایی و ارزیابیِ کلیِ ساختگاه‌ها، مقایسه‌یِ ساختگاه‌هایِ مختلف برایِ انتخابِ مناسب‌ترین گزینه، تخمینِ تغییراتِ ناشی از کارهایِ پیشنهادشده و پیامدهایِ آن‌ها، و پیش‌بینیِ پیامدهایِ اجرا در محیطِ پروژه و اطراف.
•بررسی‌هایِ طراحی با اهدافِ زیر انجام می‌شوند: فراهم‌نمودنِ اطلاعاتِ لازم برایِ طراحیِ ایمن و اقتصادیِ سازه‌هایِ دائم و موقت، فراهم‌نمودنِ اطلاعات برایِ برنامه‌ریزیِ اجرایِ کارهایِ موقت (مثلِ پایدارسازیِ گود) و دائمی، و پیش‌بینی/شناساییِ مشکلاتِ ژئوتکنیکیِ احتمالی.
•بررسی‌هایِ کنترلی با اهدافِ زیر انجام می‌شوند: اطمینان از ایمنیِ کافی حینِ گودبرداری و اجرایِ سازه‌هایِ نگهبان و ساختِ پی و سازه، اطمینان از عملکردِ مناسبِ سازه در دورانِ ساخت و بهره‌برداری، و تطبیقِ فرضیاتِ طراحی با مشاهداتِ واقعی و اندازه‌گیری‌هایِ ژئوتکنیکیِ ساختگاه.
•با توجه به نوعِ بررسیِ موردنظر، الزاماتِ متفاوتی مطابقِ بندهایِ ۷-۲-۳-۱ الی ۷-۲-۳-۳ ممکن است مدنظر باشد؛ تعمیمِ محتوایِ الزاماتِ هر بند به بندهایِ دیگر، جز در مواردِ تصریح‌شده، مجاز نیست.
الزاماتِ بررسی‌هایِ مقدماتی
•در بررسیِ مقدماتی موارد زیر باید بررسی/انجام و اطلاعات و مستنداتِ آن جمع‌آوری و ارائه شود: شناساییِ میدانیِ ساختگاه، تاریخچه‌یِ ساختگاه، توپوگرافیِ منطقه، وجودِ مناطقِ ناپایدار، هیدرولوژی و هیدروژئولوژی، بررسیِ محلیِ سطحِ آبِ زیرزمینی، بررسیِ ساختمان‌ها و حفاری‌هایِ همجوار، نقشه‌ها و مدارکِ زمین‌شناسیِ موجود، بررسی‌هایِ پیشینِ محدوده، عکس‌هایِ هوایی/ماهواره‌ای، نقشه‌هایِ قدیمی، مستحدثاتِ تحت‌الارضی (مانندِ قنات‌ها یا شریان‌هایِ حیاتی) و لرزه‌خیزیِ منطقه.
•گزارشِ بررسیِ مقدماتی باید نوعِ بررسی را صراحتاً درج کند، توضیحات/تحلیل‌ها/مستنداتِ موارد بالا را کامل بیاورد، و تعدادِ پیشنهادیِ گمانه/آزمون‌هایِ لازم برایِ شناساییِ طراحی را در یک فصلِ مجزا در انتهایِ گزارش ذکر کند.
نکته‌یِ کلیدی: استفاده از تحلیل‌ها و پارامترهایِ گزارشِ بررسیِ مقدماتی برایِ طراحی مجاز نیست؛ در نگارشِ آن باید از هرگونه اظهارنظرِ قطعی اجتناب شود و این امر به ارائه‌یِ گزارشِ بررسیِ طراحی یا کنترلی موکول گردد.
•انجامِ بررسیِ مقدماتی، پیش از انجامِ هر نوع بررسیِ دیگر (طراحی یا کنترلی)، الزامی است.
الزاماتِ بررسیِ طراحی — تعداد، فاصله و عمقِ گمانه
•طبقه‌بندیِ نوعِ خاک باید بر مبنایِ مشاهدات و آزمایش‌هایِ لازم و متناسب با مصالحِ به‌دست‌آمده از گمانه/چاهک یا هر شناساییِ اکتشافیِ زیرسطحی انجام شود؛ تعیینِ آزمایش‌هایِ مقاومتِ برشی و تغییرشکل‌پذیری (استاتیکی و لرزه‌ای)، سطحِ آبِ زیرزمینی و خاک‌هایِ مسئله‌دار نیز ضروری است.
•برایِ ساختمانِ منفرد: فاصله‌یِ گمانه‌ها باید ۱۵ الی ۳۵ متر، متناسب با تعدادِ طبقات، اهمیتِ ساختمان و پیچیدگیِ لایه‌بندیِ زمین و با توجه به جدولِ ۷-۲-۱ تعیین شود؛ حداقلِ تعدادِ گمانه در این جدول بر اساسِ مساحتِ اشغال (کمتر از ۳۰۰، بینِ ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ مترمربع) و اهمیتِ ساختمان (طبقِ استانداردِ ۲۸۰۰) تعیین می‌شود.
•برایِ سطحِ اشغالِ بیش از ۱۰۰۰ مترمربع، حداقل دو گمانه به ازایِ هر ۱۰۰۰ مترمربعِ اضافی به مقادیرِ جدول افزوده می‌شود، به‌نحوی‌که گمانه‌ها در شبکه‌بندیِ مناسب قرار گیرند و کلِ مساحت را پوشش دهند.
•برایِ ساختمان‌سازیِ گسترده/انبوه: اگر بیش از ۱۲ طبقه باشد، تعدادِ گمانه مانندِ ساختمانِ منفرد تعیین می‌شود؛ برایِ ۵ تا ۱۲ طبقه، فاصله ۳۰ تا ۶۰ متر؛ برایِ زیرِ ۵ طبقه، در لایه‌بندیِ یکنواخت فاصله ۵۰ تا ۱۰۰ متر و در لایه‌بندیِ پیچیده حداکثر ۳۰ متر بینِ گمانه‌ها قابلِ‌قبول است.
•عمقِ گمانه باید بیشتر از عمقی باشد که در آن، افزایشِ تنشِ ناشی از بارِ ساختمان به کمتر از ۱۰٪ تنشِ مؤثرِ ناشی از وزنِ زمین یا ۱۰٪ تنشِ خالصِ ساختمان در ترازِ پی برسد (هر عمقِ بیشتر ملاک است)؛ در هر صورت عمقِ گمانه نباید از عرضِ ساختمان کمتر باشد.
•نکاتِ تکمیلیِ عمقِ گمانه: اگر احداث با گودبرداری همراه باشد، عمقِ گود به عمقِ گمانه اضافه شود؛ حفرِ حداقل یک چاهِ دستی (تا سطحِ آبِ زیرزمینی) در هر پروژه ضروری است؛ اگر پیش از رسیدن به عمقِ نهایی به بسترِ سنگی برخورد شود، نفوذِ حداقل سه متر در بسترِ سنگی کافی است؛ برایِ پی‌هایِ عمیق/شمع، گمانه باید تا حدودِ چهار برابرِ قطرِ شمع (4D) پایین‌تر از نوکِ شمعِ منفرد، یا 2B (B = عرضِ گروه) زیرِ نوکِ شمع برایِ گروهِ شمع، ادامه یابد.
روش‌هایِ حفاری/نمونه‌برداری و آزمون‌هایِ آزمایشگاهی و برجا
•فرآیندِ حفاری و نمونه‌برداری باید مطابقِ استانداردهایِ ملی یا بین‌المللیِ معتبر باشد و در طولِ حفاری، ناظرِ واجدِ صلاحیت باید در محل حاضر و ناظرِ عملیات باشد.
•روش‌هایِ حفاریِ گمانه: حفاریِ دورانی (روشِ معمول در همه‌یِ خاک‌ها؛ مصالحِ حاصل از آن نباید در آزمون‌هایِ آزمایشگاهی استفاده شود)؛ اوگرِ میله‌یِ توپر (فقط در خاکِ چسبنده‌یِ نرم و کم‌عمق)؛ اوگرِ میله‌یِ توخالی (فقط بالایِ سطحِ آب، بدونِ نمونه‌یِ دست‌نخورده در زیرِ آب)؛ مغزه‌گیریِ پیوسته (نمونه‌یِ مغزه دست‌نخورده محسوب نمی‌شود؛ برایِ نمونه‌یِ دست‌نخورده باید از کربارلِ دو جداره استفاده شود)؛ و در خاک‌هایِ مخلوط/قلوه‌سنگی، حفرِ چاهِ دستی با نمونه‌گیریِ بلوکی توصیه می‌شود.
•آزمون‌هایِ آزمایشگاهیِ رایج بر اساسِ استانداردهایِ ASTM: نفوذپذیریِ خاکِ دانه‌ای (D2434)، درصدِ رطوبت (D2216)، دانه‌بندی و هیدرومتری (D422/D421)، حدودِ اتربرگ (D4318)، وزنِ مخصوصِ Gs (D854)، طبقه‌بندیِ خاک (D2487)، تک‌محوری (D2166)، سه‌محوریِ UU (D2850) و CU (D4767)، برشِ مستقیم (D3080)، تحکیم (D2435) و تراکمِ استانداردِ آزمایشگاهی (D698).
•آزمون‌هایِ برجایِ رایج: نفوذِ استاندارد SPT (نشریه‌یِ ایرانیِ ۲۲۴؛ ASTM D1586)، C.B.R (D1883)، پرسیومتری (نشریه‌یِ ایرانیِ ۲۲۳؛ ASTM D4719)، C.P.T (نشریه‌یِ ایرانیِ ۲۴۳؛ ASTM D4771)، بارگذاریِ صفحه (نشریه‌یِ ایرانیِ ۲۳۱؛ ASTM D1195) و برشِ درجا (ASTM D4554).
•گزارشِ بررسیِ طراحی از دو بخشِ عمده تشکیل می‌شود: بخشِ عملیاتِ مطالعاتِ ژئوتکنیکی و بخشِ خدماتِ مهندسیِ ژئوتکنیک؛ گزارشِ عملیات باید شاملِ نقشه‌یِ محلِ گمانه‌ها، لوگِ کاملِ گمانه‌ها (شرحِ نمونه‌ها، سطحِ آب با تاریخِ برداشت، نتایجِ آزمون‌هایِ برجا)، شرحِ مواردِ مشاهده‌شده در حینِ حفاری، نتایجِ آزمایش‌هایِ آزمایشگاهی و مشاهداتِ صحراییِ مهم (حفره‌ها، فضاهایِ خالی، قنات‌ها) باشد.
سایرِ ملاحظاتِ طراحی — بارگذاری
•در طراحیِ ژئوتکنیکی باید علاوه بر بارهایِ واردشده از سازه به پی، به بارها/اثراتِ زیر توجه کرد: وزنِ خاک/سنگ/آب، تنش‌هایِ برجایِ زمین، فشارهایِ هیدرواستاتیک و نیرویِ جریانِ آب، بارِبرداری یا گودبرداریِ زمین، بارهایِ ناشی از حرکاتِ زمین/خزش/گسیختگیِ توده‌هایِ خاکی، بارهایِ ترافیک، حرکاتِ ناشیِ از معدن‌کاری/قنات/تونل، اثراتِ فعل‌وانفعالاتِ شیمیایی، فروریزش (رمبندگی)/جمع‌شدگی/تورمِ خاک، و حرکات/بارهایِ ناشیِ از زلزله/ارتعاش/انفجار.
•برخی نیروها به‌تبعِ تغییرمکان‌هایِ خاک بسیج می‌شوند (مانندِ فشارِ خاک بر دیوارها و اصطکاکِ منفیِ جدارِ شمع)؛ اگر جابه‌جاییِ خاصی مجاز شمرده شود، میزانِ نیرویِ بسیج‌شده باید در محاسبات لحاظ گردد.
•در مواردِ خاص (مانندِ حساسیتِ سازه به نشست)، تحلیلِ برهم‌کنشِ سازه و خاک ممکن است ضروری شود؛ در طراحی و ساختِ هر سازه باید اثراتِ مخربِ آن بر محیط و سازه‌هایِ مجاور دیده و راهکارِ مناسب ارائه شود.
سایرِ ملاحظاتِ طراحی — الزاماتِ بررسیِ کنترلی و دوام
•کنترل‌هایِ مضاعفِ خاک/سنگ: خواصِ ژئوتکنیکیِ خاک/سنگی که سازه بر آن بنا می‌شود باید کنترل شود؛ شواهدِ غیرِمستقیم (مانندِ اطلاعاتِ شمع‌کوبی) باید ثبت شود؛ چنانچه در حینِ اجرا با خاک‌هایِ مسئله‌دار، حفره‌هایِ زیرزمینی یا گسلشِ ازپیش‌دیده‌نشده مواجه شوند، باید موردِتوجه قرار گیرند؛ در مواردِ حساس، ابزارگذاری برایِ رفتارسنجیِ گودبرداری ممکن است ضروری شود.
•کنترل‌هایِ مضاعفِ آبِ زیرزمینی: مشاهده و ثبتِ سطحِ آب در گمانه‌ها/لوله‌هایِ قائم، ارزیابیِ هیدروژئولوژیکِ ساختگاه، و استفاده از «پیزومتر» برایِ تعیینِ مشخصه‌هایِ جریانِ آب و رژیمِ فشارِ حفره‌ای که ترجیحاً باید پیش از شروعِ عملیاتِ ساختمانی نصب شود.
•در سازه‌هایِ زیرِ ترازِ آبِ زیرزمینی که ممکن است شناور شوند، فشارهایِ آبِ حفره‌ای باید تا زمانی که وزنِ سازه احتمالِ شناورشدن را از بین ببرد، کنترل گردد.
•ملاحظاتِ دوام: شرایطِ محیطیِ داخلی و خارجی باید در مرحله‌یِ طراحی ارزیابی و اهمیتِ آن در دوامِ سازه در عمرِ مفید مشخص شود؛ در سازه‌هایِ ژئوتکنیکی (خاکِ مسلح، میخ‌کوبی‌شده، مهاربندی‌ها) باید به اثرِ موادِ خورنده، احتمالِ کاتیون/آنیونِ شیمیاییِ خاک و اثرشان بر رفتارِ درازمدت، و پدیده‌هایِ انحلالی/تغییرِ ساختارِ خاک توجه شود.
جدولِ مرورِ سریع
مراحلِ سه‌گانه‌یِ بررسیِ ژئوتکنیکیبررسیِ مقدماتی، بررسیِ طراحی، بررسیِ کنترلی
استفاده از پارامترهایِ بررسیِ مقدماتی برایِ طراحیممنوع — فقط برایِ برنامه‌ریزیِ شناساییِ طراحی
ترتیبِ اجباریِ بررسی‌هابررسیِ مقدماتی همیشه باید پیش از بررسیِ طراحی/کنترلی انجام شود
فاصله‌یِ گمانه برایِ ساختمانِ منفرد۱۵ الی ۳۵ متر (جدولِ ۷-۲-۱، بر اساسِ مساحت و اهمیتِ ساختمان)
ازدیادِ گمانه برایِ سطحِ اشغالِ بیش از ۱۰۰۰ مترمربعحداقل ۲ گمانه به ازایِ هر ۱۰۰۰ مترمربعِ اضافی
فاصله‌یِ گمانه در ساختمان‌سازیِ گسترده (۵ تا ۱۲ طبقه)۳۰ تا ۶۰ متر
معیارِ عمقِ گمانهبزرگ‌ترینِ (الف) عمقِ رسیدنِ تنشِ پی به ۱۰٪ تنشِ مؤثرِ روباز، (ب) ۱۰٪ تنشِ خالصِ پی، (پ) عرضِ ساختمان
نفوذِ حداقل در بسترِ سنگی۳ متر
عمقِ شناساییِ شمعحدودِ ۴ برابرِ قطرِ شمع (4D) زیرِ نوک؛ برایِ گروهِ شمع 2B زیرِ نوک
استانداردِ SPTنشریه‌یِ ایرانیِ ۲۲۴ سازمانِ برنامه و بودجه؛ ASTM D1586
گزارشِ نهاییِ بررسیِ طراحیدو بخش: عملیاتِ مطالعاتِ ژئوتکنیکی + خدماتِ مهندسیِ ژئوتکنیک
برو به آزمونِ همین فصل