مبحث ۷ — ژئوتکنیک و مهندسی پی
درسنامه — پی سطحی
خلاصه‌یِ بندهایِ ۷-۴، مستقیماً از متنِ رسمیِ مبحث.
هدف و حالاتِ حدیِ نهایی: پایداریِ کلی و ظرفیتِ باربری
•الزاماتِ این فصل مربوط به پی‌هایِ سطحی (منفرد، نواری، گسترده، مرکب) و برخی پی‌هایِ نیمه‌عمیق (مانندِ پیِ صندوقه‌ای) است؛ مطالب برایِ پی‌هایِ بتنی، فولادی، چوبی و بنایی کاربرد دارد.
•از دست‌رفتنِ پایداریِ کلیِ پی باید در همه‌یِ پی‌ها کنترل شود؛ پی‌هایِ واقع در نزدیکیِ ساختگاهِ شیب‌دار، گودبرداری‌ها/سازه‌هایِ نگهبان، رودخانه‌ها/کانال‌ها/سواحل و معادن/سازه‌هایِ مدفون باید موردِتوجهِ ویژه قرار گیرند و پایداریِ کلیِ خاک و سازه‌یِ پی با ضریبِ اطمینانِ کافی نشان داده شود.
•گسیختگیِ ناشیِ از کمبودِ ظرفیتِ باربری: باید در همه‌یِ حالاتِ حدیِ نهایی و برایِ کلیه‌یِ ترکیباتِ بارگذاری، تنشِ طراحی از ظرفیتِ باربریِ نهاییِ خاک کمتر باشد. در محاسبه‌یِ ظرفیتِ باربری باید ضرایبِ کاهنده/افزاینده‌یِ شکل، شرایطِ هندسی، قرارگیری روی شیب، خروج از مرکزیت و مایل‌بودنِ بار لحاظ شود؛ در خاک‌هایِ چسبنده باید شرایطِ کوتاه‌مدت و بلندمدت جداگانه بررسی شود و اثرِ سازندِ ضعیف/مقاوم یا لایه‌هایِ چندگانه منظور گردد.
حالاتِ حدیِ نهایی: لغزشِ پی و تغییرمکانِ سازه
•در پی‌هایی که بارِ مورب یا افقی دارند، باید لغزشِ پی بررسی شود: مؤلفه‌یِ افقیِ بارِ طراحی (شاملِ رانشِ محرکِ خاک) باید کمتر از مجموعِ نیرویِ برشیِ مقاومِ بینِ کفِ پی و خاک، و نیرویِ رانشیِ مقاومِ جلویِ پی باشد.
•نیرویِ برشیِ مقاوم در شرایطِ زهکشی‌شده با زاویه‌یِ اصطکاکِ بینِ کفِ پی و خاک (بدونِ چسبندگیِ مؤثر) و در شرایطِ زهکشی‌نشده با چسبندگیِ زهکشی‌نشده‌یِ خاک محاسبه می‌شود؛ برایِ پیِ بتنِ درجا، زاویه‌یِ اصطکاک برابرِ زاویه‌یِ اصطکاکِ داخلیِ خاک است.
•نیرویِ رانشیِ مقاومِ جلویِ پی با ضریبِ مقاومِ خاک محاسبه می‌شود؛ در هیچ حالت، مقدارِ آن نباید بیش از پنجاه‌درصدِ مقدارِ محاسباتی در نظر گرفته شود، و باید اطمینان حاصل شود که این نیرو در طولِ عمرِ سازه (نه فقط زمانِ ساخت) به‌واسطه‌یِ فرسایش یا دخالتِ انسانی از بین نمی‌رود.
•گسیختگیِ سازه ناشیِ از تغییرمکانِ پی: تغییرمکان‌هایِ قائم/افقیِ نسبیِ قابلِ‌ملاحظه ممکن است در سازه اثراتِ نامطلوب و حتی گسیختگی ایجاد کند و باید بر اساسِ الزاماتِ مبحثِ مقرراتِ ملی مطالعه شود.
حالتِ حدیِ بهره‌برداری: نشستِ یکنواخت و غیریکنواخت
•ابعادِ پی باید چنان تعیین شود که نشستِ یکنواختِ حداکثر (شاملِ نشست‌هایِ کوتاه‌مدت و بلندمدت — تحکیمی و خزش) از نشستِ یکنواختِ مجازِ بندِ ۷-۴-۴ کمتر باشد.
•نشست‌هایِ غیریکنواخت و دوران‌هایِ نسبیِ پی‌ها باید با در نظر گرفتنِ توزیعِ نیروی متفاوت و تغییراتِ احتمالیِ مشخصاتِ زیرِ پی‌هایِ مختلف محاسبه شوند؛ محاسبه بدونِ منظورکردنِ سختیِ سازه ممکن است غیرِواقعی باشد و برایِ ساختمان‌هایِ با اهمیتِ زیاد، اندرکنشِ سازه-خاک باید در تحلیل منظور شود.
•مقادیرِ نشستِ غیریکنواختِ مجاز نصفِ مقادیرِ نشستِ یکنواختِ مجاز است (بندِ ۷-۴-۴-۲).
•ژرفایِ لایه‌هایِ مؤثر در محاسبه‌یِ نشست باید با توجه به شکل/ابعادِ پی، بارِ واردشده و تغییراتِ سختیِ خاک تعیین شود؛ معمولاً معادلِ عمقی است که تنشِ قائمِ اضافیِ ناشی از بارگذاریِ پی به ۱۰٪ تنشِ مؤثرِ روبار برسد — این ژرفا در بیشترِ خاک‌ها بینِ ۱ تا ۳ برابرِ پهنایِ پی است.
•سایرِ شرایطِ مؤثر بر بهره‌برداریِ پی که باید در نظر گرفته شوند: ارتعاشاتِ پی و خاک، تورمِ خاک، فروریزشی‌بودنِ خاک، آب‌شستگیِ زیرِ پی، و تغییراتِ سطحِ آبِ زیرزمینی/رطوبتِ خاک.
روش‌هایِ تعیینِ ظرفیتِ باربری و مقادیرِ نشست/چرخشِ مجاز
•ظرفیتِ باربریِ پی‌هایِ سطحی را می‌توان با روابطِ نظریِ ظرفیتِ باربری (متناسب با نوعِ خاک و پارامترهایِ آزمایشگاهی) یا با استفاده از آزمون‌هایِ درجا (نفوذِ استاندارد، نفوذِ مخروط، پرسیومتر، بارگذاریِ صفحه) تعیین کرد؛ روابطِ تجربی باید معتبر و سازگار با شرایطِ ساختگاه باشند و نظرِ کارشناسیِ متخصصِ ژئوتکنیک اخذ شود.
•جدولِ ۷-۴-۲ (نشستِ یکنواختِ مجاز تحتِ بارگذاریِ استاتیکی، بر حسبِ میلی‌متر): در خاکِ ماسه‌ای — پیِ منفرد ۲۵، نواری ۴۰، گسترده ۵۰؛ در خاکِ رسی — پیِ منفرد ۵۰، نواری ۷۰، گسترده ۱۰۰ (برایِ سیستمِ سازه‌ایِ قابِ فولادی یا بتنی).
•جدولِ ۷-۴-۳ (مقادیرِ مجازِ چرخش): حدِ خرابیِ ساختمانِ با اسکلت — چرخشِ مجاز Ra=۰٫۰۰۶۷؛ حدِ ایجادِ ترکِ غیرسازه‌ای — چرخشِ مجاز Ra=۰٫۰۰۳۳.
روشِ طراحیِ تنشِ مجاز (با جداولِ ضریبِ اطمینان)
•در روشِ تنشِ مجاز، ترکیبِ بار مطابقِ بخشِ تنشِ مجازِ مبحثِ ششم است (ضرایبِ بار عمدتاً یک)؛ در خاک‌هایِ چسبنده فقط ۵۰٪ بارِ زنده در محاسباتِ نشستِ درازمدت اعمال می‌شود.
•اگر بارِ زلزله یا باد در نظر گرفته شود، می‌توان ضریبِ اطمینانِ ظرفیتِ باربریِ مجاز را کاهش داد، اما این کاهش نباید از ۳۳٪ بیشتر باشد.
•جدولِ ۷-۴-۴ (حداقلِ ضرایبِ اطمینانِ روشِ تنشِ مجاز، شرایطِ استاتیکی، پیِ منفرد-نواری): لغزش ۱٫۵، ظرفیتِ باربری ۳، واژگونیِ ساختمان ۱٫۷۵، پایداریِ کلی ۱٫۵، تراوش-رگاب ۴، تراوش-فشارِ رو به بالا ۱٫۵.
•کنترلِ نشست در روشِ تنشِ مجاز ضروری است؛ نشستِ محاسبه‌شده در حالتِ بهره‌برداری نباید از نشستِ مجاز بیشتر شود. برایِ کنترلِ تنشِ زیرِ پی (جدولِ ۷-۴-۵): در پیِ صلب روی خاکِ دانه‌ای، ظرفیتِ باربریِ مجاز باید بزرگ‌تر از تنشِ متوسط باشد؛ در پیِ صلب روی خاکِ صرفاً چسبنده، بزرگ‌تر از تنشِ حداکثر باشد.
•در کنترلِ تنشِ زیرِ پیِ منفرد، اجازه داده می‌شود بخشی از عرضِ پی به کشش کار کند؛ در پی‌هایِ انعطاف‌پذیر، اگر ظرفیتِ باربریِ مجاز از معیارِ نشست حاصل شده باشد، نیازی به کنترلِ نقطه‌به‌نقطه‌یِ تنش نیست.
روشِ ضرایبِ بار و مقاومت (LRFD) و ملاحظاتِ لرزه‌ای
•در LRFD، ضرایبِ افزایشِ بار منطبق با مبحثِ ششم است. جدولِ ۷-۴-۶ (ضرایبِ کاهشِ مقاومت، شرایطِ استاتیکی): پایداریِ کلی ۱، ظرفیتِ باربری ۰٫۵، واژگونی ۰٫۷۵، لغزش ۱. در حالتِ حدیِ بهره‌برداری، ضرایبِ بار/مقاومت عمدتاً یک است و نشستِ محاسبه‌شده باید از نشستِ مجاز کمتر باشد.
•در طراحیِ لرزه‌ای، احتمالِ کاهشِ مقاومت/سختیِ خاک بر اثرِ زلزله (حتی از کرنش‌هایِ کوچک) باید بررسی شود؛ کاهشِ مقاومتِ برشیِ زهکشی‌نشده در رس‌ها و افزایشِ فشارِ آبِ حفره‌ای در خاک‌هایِ دانه‌ایِ کم‌متراکم باید در محاسبه‌یِ ظرفیتِ باربری لحاظ شود؛ احتمالِ روانگراییِ ماسه‌هایِ اشباعِ نامتراکم باید بررسی شود.
•جدولِ ۷-۴-۷ (حداقلِ ضریبِ اطمینان، روشِ تنشِ مجاز، شرایطِ لرزه‌ای): لغزش ۱٫۲، ظرفیتِ باربری ۲، واژگونی ۱٫۵، پایداریِ کلی ۱٫۲.
•جدولِ ۷-۴-۸ (ضرایبِ کاهشِ مقاومت، LRFD، شرایطِ لرزه‌ای): پایداریِ کلی ۱٫۲۵، ظرفیتِ باربری ۰٫۷۵، واژگونی ۱، لغزش ۱٫۲۵ (ضرایبِ بار طبقِ مبحثِ ششم). ⚠️ اگر ضرایبِ کاهنده‌یِ لرزه‌ای در ترکیبِ بارگذاری منظور شده باشند، افزایشِ ظرفیتِ باربری یا کاهشِ بیشترِ ضرایبِ اطمینان مجاز نیست.
پی‌هایِ انعطاف‌پذیر و ملاحظاتِ اجرایی
•برایِ پی‌هایِ انعطاف‌پذیر نمی‌توان از توزیعِ خطیِ تنش استفاده کرد؛ باید توزیعِ تنش با مدل‌سازیِ پی به‌صورتِ تیر/دال بر بسترِ الاستیک یا فنرهایِ ارتجاعی به دست آید. مدولِ عکس‌العملِ بستر باید با تحلیلِ نشست و آزمایش‌هایِ برجا (بارگذاریِ صفحه، پرسیومتری با اصلاحاتِ لازم) تعیین شود؛ برایِ پی‌هایِ گسترده، افزایشِ سختی در لبه‌ها تا دو برابر توصیه می‌شود.
•در نبودِ زیرزمین، عمقِ قرارگیریِ پی باید بزرگ‌تر از عمقِ یخ‌زدگی باشد؛ پی باید بر رویِ لایه‌یِ باربرِ مناسبِ طبیعی یا خاکِ بهسازی/متراکم‌شده اجرا شود و در مناطقِ سیل‌خیز، عمقِ آن باید طوری باشد که خاکِ زیرِ آن بر اثرِ سیلاب شسته نشود.
•برایِ جلوگیری از تغییرمکانِ افقیِ نسبیِ پی‌ها (به‌ویژه هنگامِ زلزله)، پی‌هایِ منفردِ واقع در یک صفحه‌یِ افقی باید توسطِ کلاف در دو جهت به هم متصل شوند؛ در نبودِ مدل‌سازیِ دقیق، این کلاف‌ها باید برایِ نیرویِ کششیِ معادلِ ده‌درصدِ بزرگ‌ترین نیرویِ محوریِ ستون‌هایِ طرفینِ خود طراحی شوند.
•در قرارگیریِ پی نزدیکِ شیب، فاصله‌یِ پی از لبه‌یِ شیب باید با کنترلِ پایداری/تغییرشکل تعیین شود؛ در صورتِ عدمِ محاسبه‌یِ پایداری، خطِ شیبِ ۲ افقی به ۱ قائم از لبه‌یِ پی نباید با سطحِ شیب برخورد کند.
جدولِ مرورِ سریع
نشستِ یکنواختِ مجاز — ماسه (جدولِ ۷-۴-۲)منفرد ۲۵mm، نواری ۴۰mm، گسترده ۵۰mm
نشستِ یکنواختِ مجاز — رس (جدولِ ۷-۴-۲)منفرد ۵۰mm، نواری ۷۰mm، گسترده ۱۰۰mm
نشستِ غیریکنواختِ مجازنصفِ نشستِ یکنواختِ مجاز
چرخشِ مجاز (جدولِ ۷-۴-۳)حدِ خرابیِ اسکلت Ra=۰٫۰۰۶۷؛ حدِ ترکِ غیرسازه‌ای Ra=۰٫۰۰۳۳
ضرایبِ اطمینانِ تنشِ مجاز، استاتیکی (جدولِ ۷-۴-۴)لغزش ۱٫۵؛ ظرفیتِ باربری ۳؛ واژگونی ۱٫۷۵؛ پایداریِ کلی ۱٫۵
سقفِ کاهشِ ضریبِ اطمینان با بارِ زلزله/بادحداکثر ۳۳٪
ضرایبِ کاهشِ مقاومتِ LRFD، استاتیکی (جدولِ ۷-۴-۶)پایداریِ کلی ۱؛ ظرفیتِ باربری ۰٫۵؛ واژگونی ۰٫۷۵؛ لغزش ۱
ضرایبِ اطمینانِ تنشِ مجاز، لرزه‌ای (جدولِ ۷-۴-۷)لغزش ۱٫۲؛ ظرفیتِ باربری ۲؛ واژگونی ۱٫۵؛ پایداریِ کلی ۱٫۲
سهمِ بارِ زنده در نشستِ درازمدتِ خاکِ چسبندهفقط ۵۰٪
نیرویِ کششیِ پیش‌فرضِ کلافِ پیِ منفردمعادلِ ۱۰٪ بزرگ‌ترین نیرویِ محوریِ ستون‌هایِ طرفین
سقفِ استفاده از نیرویِ رانشیِ مقاومِ جلویِ پی در لغزشحداکثر ۵۰٪ مقدارِ محاسباتی
برو به آزمونِ همین فصل